MSV 1 – Waagtoren 1

Ik zie dat er nog geen verslag van Meppel 1 tegen de Waagtoren 1 uit Alkmaar op staat daarom ben ik maar zo vrij geweest om die van de kant van Alkmaar te plaatsen :

 

MSV 1 – Waagtoren 1:

Door drulovic, op 12 april 2014

Dankzij de wagonlading aan gelijkspelen was handhaving tot deze 12e mei nog altijd allerminst zeker. Sterker nog, verlies in het zonnige Meppel zou een langer verblijf in de 2e klasse op uiterst losse schroeven hebben gezet. Datzelfde gold echter voor onze tegenstander, dus het beloofde het strijd op leven en dood te worden. Een lunch in het naastgelegen eetcafé vormde een prettige warming-up.

Ik speelde met zwart op bord 2 een van mijn geliefde openingssysteempjes. Reeds na zet twee begon mijn opponent te zuchten en steunen als Alex Albrecht die een stuk weg blundert. Hij investeerde de nodige tijd, om er na een zet of twaalf achter te komen dat er geen redden meer aan was. In een stelling met een pion minder moest een tweede pion eraan geloven om nog iets van tegenspel te organiseren. Het bood echter geen soelaas. 1-0. Zo had ik alle tijd om de strijd op de overige borden nauwlettend te volgen.

Jos speelde op bord 6 een partij waarin het evenwicht lange tijd nauwelijks werd verbroken. Toen de bedenktijd van wit begon te slinken, vlocht Jos enkele kleine spitsvondigheden in de stelling. Hoewel vrij doorzichtig, was het succes er niet minder om. Een gemist vorkje deed zijn tegenstander de das om. Een duidelijke aanwijzing dat de vormcrisis van onze voormalig topscorer aan terrein begint te verliezen. 2-0

De volgende winstpartij kwam van elite-invaller Gerard, die te elfder ure de plek van Jeroen innam. De houwdegen uit Tuitjenhorn speelde op bord 7 een partij waarin hij op het eerste gezicht vrij goed leek te staan. Op het tweede gezicht viel dat echter behoorlijk tegen. De zwarte dame sloeg echter op het verkeerde moment een veronachtzaamd randpionnetje. Ze probeerde als een haas terug te snellen naar haar nooddruftige kompanen, maar moest dat bekopen met stukverlies. Dit buitenkansje was aan Gerard wel besteed. 3-0

Drie Nul. Op het oog een ongekende luxe. Temeer daar Henry op dat moment een toreneindspel voerde waarin hij onmogelijk kon verliezen. 3½ punt was dus virtueel in de tas, maar waar moest dat laatste halfje vandaan komen? Op alle borden waar nog strijd woedde, leken we aan de verkeerde kant van de tafel te zitten.

De eerste verliespartij kwam op naam van Maaike. Haar geroutineerde tegenstander was nauwelijks onder de indruk van het moderne openingsspel van onze benjamin. Toch had ik lange tijd vertrouwen in een (semi-) goede afloop. Tot Maaike in het late middenspel over haar eigen stukken begon te struikelen. Zwart wikkelde af naar een eindspel waarin de witte toren volledig gekooid was. Het kostte hem niet veel moeite om het punt binnen te loodsen. 3-1

De volgende die de koning moest omleggen was Daan. Hij speelde de opening ogenschijnlijk wat onhandig. Ik ben benieuwd wat er in zijn afzichtelijke boekje, dat hij tijdens de lunch trots tevoorschijn toverde, over te vinden is. De zwarte structuur was compacter en diens stelling harmonischer. Daan weerde zich kranig, maar belandde uiteindelijk in een eindspel waarin de witte loper zijn naam geen enkele eer aandeed. Aan de grond genageld moest het Freer-exemplaar lijdzaam toezien hoe zwart zijn a-pion in alle rust naar de overkant kon brengen. 3-2

Maar de gifbeker was nog niet leeg. Rob speelde een lastige partij, waarin de witspeler vanuit de opening een klein voordeeltje bezat. De beoordeling schommelde de hele tijd tussen remise en verlies. Rob hield lange tijd stand, draaide om en nabij de 3400 rondjes in zijn haar, maar kon niet voorkomen dat de witte vrijpion rapper was dan zijn eigen zwarte sprintkanon. Vrij ongebruikelijk, maar wel 3-3.

Zo leken we toch weer gewoon richting 4-4 te koersen. Het zou echter nog een dubbeltje op zijn kant worden.

Onze op-één-na beste speler was op bord 1 geposteerd, en trof daar grootmeesterlijke tegenstand. Frank speelde een prima partij, won ergens een pion, maar overzag in het late middenspel een dubbele aanval. Met enig stellingsgeluk haalde hij, weliswaar ten koste van een pion, zonder al te grote kleerscheuren de tijdcontrole. Het eindspel van T+L+4pi tegen T+P+4pi leek een zware kluif te worden, zeker gezien de sterke tegenstander en het feit dat deze moest winnen. Frank rechtte echter zijn rug en leek op remise af te stevenen, toen zwart zijn hand overspeelde en een stuk moest prijsgeven. Een weinig later was de buit binnen. 4-3.

Henry speelde op dat moment nog altijd het gememoreerde toreneindspel, wat niet eenvoudig te winnen bleek. Gelet op de tussenstand bood hij remise aan, iets wat zijn tegenstander niet kon afslaan.

En zo werd de vloek van het evenwicht verbroken. Wat rest is een laatste wedstrijd op 10 mei tegen de kampioen, Groninger Combinatie 2. Om des keizers baard, maar het zou natuurlijk leuk zijn als we laten zien dat we volgend seizoen weer gewoon een titelkandidaat zijn.

T MSV

2118

De Waagtoren

2113

1. GM Dennis de Vreugt

2420

Frank van Tellingen

2233

0

1

2. Roel Donker

2221

Frank Agter

2176

0

1

3. Richard Berendsen

2287

Daan Geerke

2150

1

0

4. Micha Jans

2080

Rob Konijn

2078

1

0

5. Fokke Jonkman

2066

Maaike Keetman

2024

1

0

6. Bart Davids

1959

Jos Vlaming

2102

0

1

7. André Klomp

1923

Gerard de Geus

2009

0

1

8. Alwin Pauptit

1985

Henry Veneman

2134

½

½

http://www.waagtoren.nl/?p=10672

Één reactie
  1. Dankjewel Rienk! Een goed verslag van de tegenstanders, en het voldoet prima lijkt me. Tja, na een pijnlijk verlies is het altijd even wat moeilijker de energie bij elkaar te rapen om een verslag te schrijven he! Hopelijk volgende keer beter 🙂 Ik wil nog wel even toevoegen dat het een gezellige dag was, en dat we nog lekker hebben gegeten in Oasis ‘savonds. Een van onze supporters, Marc, was er ook bij. Ook andere trouwe supporters waren er weer bij overdag, allemaal bedankt voor het verhogen van de sfeer!

.