MSV 5 koersvast ten onder tegen Denk en Zet 2

MSV 5 ligt mooi op koers. Net als in de vorige competitiewedstrijden wisten we dinsdag ook tegen Denk en Zet 2 niet te winnen. Je kunt er veel van zeggen, maar niet dat we niet constant presteren. De poedelprijs in 4B kan ons dan ook al niet meer ontgaan.

Goede traditie is dat een van ons razendsnel glorieus blundert en beteuterd het strijdveld verlaat. Dit keer nam Arend deze taak vol overgave op zich. In zeven snelle zetten gaf hij op bord 2 zijn dame weg en werd hij schaakmat gezet. “Goh, ben ik daarvoor helemaal naar Meppel gekomen?” liet zijn tegenstander zich onthutst ontvallen. Een vriendschappelijke partij achteraf vulde de schaakavond toch naar tevredenheid.

Aan bord 1 werd jaloers gekeken naar de flitspartij van Arend. “Waarom speelde ik niet aan dat bord”, vroeg mijn tegenstander zich af, “dan was ik er lekker snel vanaf geweest.” Niet dat ik zo’n kreng ben om tegen te spelen (hoop ik), maar omdat hij net uit de nachtdienst kwam en ook nog eens slecht had geslapen doordat zijn twee speelse jonge katten steeds op het bed sprongen. Gevalletje schaken met tegenzin. Ik kwam een pionnetje voor te staan en heb nog overwogen remise aan te bieden, maar mijn gebruikelijke remiseaanbiedangst  – echt, dat bestaat – weerhield me daarvan. Jammer van het halve puntje, want hij had het graag aangenomen, vertelde mijn tegenstander achteraf. Maar doorspelen leverde uiteindelijk toch voor ons beiden een leuke partij op, die ik vertrouwd puntloos afsloot.

Marian en Saskia waren op bord 3 en 4 toen nog bezig, maar al snel kwam Saskia met een tevreden grijns het schaakhok uit. Zowaar, remise! Een fantastische uitschieter naar boven in onze teamprestatiecurve. Het is eerder vertoond, maar het blijven momenten om te koesteren. Bij Erik en Ankie aan de bar beschreef Saskia het zettenverloop met bijbehorende emoties dan ook in geuren en kleuren. “Mijn eerste aanval was zo mooi dat ik dacht ‘jee, overkomt míj dit?'” Dat haar ergens onderweg de kwaliteit voorsprong weer ontglipte, deed weinig af aan de euforie. Een remise om hoop uit te putten.

Hoop was er ook voor Marian, die enkele minuten na Saskia haar partij afsloot. Verloren, maar met overduidelijke lichtpuntjes. “Er zit echt een stijgende lijn in mijn spel”, zo stelde Marian vast. “Gaf ik de vorige partijen nog stukken weg, nu waren het pionnen.”

Ja, wij komen er wel.
Bij de poedelprijs.

Plaats reactie